22 ਦਸੰਬਰ ਦੇ ਸਤਰੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਮਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਲੇਖ "ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨਮਾ ਚੋ ਮਨਫ਼ੀ ਹੁੰਦੇ ਆਮ ਲੋਕ" ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾ ਦੀ ਸੋਚ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਨੇਮੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਹੁੰਚ ਨਿਰਾਰਥਕ ਤੇ ਸਿਰਫ ਵਪਾਰਕ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਹਾਸੇ ਮਜਾਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅਪਣੇ ਢਿੱਡਾਂ ਤੇ ਮਨਾ ਵਿੱਚ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਕੈਂਸਰ, ਖੁਦਕਸ਼ੀਆਂ, ਪ੍ਰਵਾਸ, ਨਦੀ ਨਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਖਾਤਮੇਂ ਦਾ ਭੈਅ, ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰਾਂ 'ਚ ਹੁੰਦੀ ਖੱਜਲ-ਖੁਆਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਪਤਾਂ ਨਹੀ ਕੀ-ਕੀ ਸਮੋਈ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਕੀ ਇਹ ਹਾਸੇ ਮਜਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਢਿੱਡਾ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ? ਸਾਹਿਤ, ਗੀਤ ਫਿਲਮਾਂ ਮੁਲਕ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਤਹਿ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਦੇ ਨੇ। ਲੈਨਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਲਕ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾ ਦੇ ਗੀਤ ਨੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਲਕ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਦੱਸ ਦੇਵਾਗਾ"। ਨਵੀ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਕੁਰਾਹੇ ਪੌਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਗੀਤ ਕਾਰਾਂ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਰਹਿੰਦੀ ਕਸਰ ਇਹ ਫਿਲਮਾਂ ਵਾਲੇ "ਆਮ ਲੋਕਾਂ" ਦੇ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫਾ ਨੂੰ ਫਿਲਮਾਂ ਚੋਂ ਮਨਫੀ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਣਗੇ । ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ "ਆਮ ਲੋਕਾਂ" ਦੇ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਤ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪਹਿਲ ਕਦਮੀ ਕਰਨ ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਉੱਲਟੇ ਵਹਿਣ ਨੂੰ ਠੱਲ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕੇ।
No comments:
Post a Comment