ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਸੰਪਾਦਕੀ "ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ" ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਬੀਤੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਅਪਣੀ ਰਾਇ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਸੰਬੰਧੀ ਸੁਚੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸੀਂ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਸੁਣੀਆਂ ਕਥਾ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਚਾਈ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਪਾਦਕੀ ਵਿੱਚ ਸਿਧਾਂਤਕਾਰ ਈ. ਐੱਚ. ਕਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਤਕਰੀਬਨ ਓਹੀ ਕੁੱਝ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਠਕ ਜਾਂ ਸਰੋਤਾ ਵੀ ਓਸੇ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਤਾਂ ਕੀ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਾਲੇ 'ਚ ਪਸਰੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਹੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਵੇਲਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਇਹ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਸੀ ਵੀ ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੱਜ ਇਹ ਇੱਕ ਸਚਾਈ ਹੈ। ਡਾ: ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਣਾ ਪਿਆ । ਸਪਤਾਹਿਕ "ਅਦਬੀ ਸੰਗਤ" ਵਿੱਚ ਚਰੰਜੀ ਲਾਲ ਕੰਗਣੀਵਾਲ ਦਾ ਲੇਖ "ਮਹਾਨ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਮੌਲਾਨਾ ਹਸਰਤ ਮੋਹਾਨੀ" ਬਾਰੇ ਜੋ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸਾਫ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਇੱਕ-ਮਿੱਕ" ਨਹੀ ਹੁੰਦੇ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਦੀ ਮਨੋਵਿਰਤੀ "ਜ਼ੀਰੋ" ਨੂੰ "ਹੀਰੋ" ਅਤੇ "ਹੀਰੋ" ਨੂੰ "ਜ਼ੀਰੋ" ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ।
No comments:
Post a Comment